KENDİME

Aklım durmuyor düşünüyor devamlı
İçimde volkanlar ardı ardına patlıyor
Bir şeyler yangınıma derman olmalı
Yiyip bitiren düşünceler sonum oluyor


Hayatımı düşünsem yoksa ahreti mi?
Ülkemdeki yoksulu mu ölen Müslümanları mı?
Körmü edeyim gören gözlerimi
Sağırlaştırayım mı bendeki kulakları


Beni anlayan kimse var mı dünyada
Yada benim gibi düşünen biri
Varsa kolkola gidelim o yolda
Tehlike içinde yarı ölü yarı diri


Güçsüz kalıyorum içimdeki kasırgalarda
Her biri başka yerlere sürüklüyor
Açık alandayım bir yere sığınamamda
Yardıma muhtacım gücüm yetmiyor


Ah bir hastalığıma teşhis koysam
Vakit geçirmeden derman ararım
Bulamıyorum işte kimlere sorsam
Ben beni anlamadım anlayana şaşarım.

Mehmet Akif karakaya (erzist)