UNUTTUK

Uğruna insan neler yapmadı dünyada
Nice canlar söndü ona giden yolda
Onun sahip olduğu gözler hep karanlıkta
Unuttuk senle bütün gerçekleri

Sen olunca ceplerde
Gözlerde hep bir perde
Her ağızda bir söz var ‘güç bende’
Sevmeyi bile senle unuttuk

Kalpleri bile bağladın gücünle
Anneye düşman oldu evlat seninle
Git gidebiliyorsan hadi kefenle
Ölümü bile senle unuttuk

Olmuyor mu hayat olmuyor mu sensiz
Olur tabi olur ama herkes habersiz
İşte çare ‘sevmeye muhtaç kalbimiz’
Hayatı bile senle unuttuk

Artık sevmek istemiyorum seni ve getirdiklerini
Uzak ol benden vermeyeceğim sevdiklerimi
Senden değil Rabbimden isterim dileklerimi
Unutmayacağım senle o güzel Rabbimi

MEHMET AKİF KARAKAYA